Ik ben geboren in Daruvar, ex-Yoegoslavië.

Ik woon in Italië sinds 1941 en in Rome sinds 1946.

 

Ik ben een schilder, slechts een schilder. Ik zou ook niets anders kunnen. Ik heb deze keuze bewust gemaakt. Deze gevoelens zijn vaak erg moeilijk, en zelfs bitter tijdens een mensenleven.

 

Ze zeggen dat mijn artistieke persoonlijkheid niet met die van anderen te vergelijken valt. Ik accepteer deze definitie met ware bescheidenheid, maar als iemand kleuren en stijlen zou vinden in mijn schilderijen die niet de mijne zijn, zou ik net zo tevreden zijn, want in deze wereld is niemand niemands kind. Het is niet belangrijk om het werk te delen, erin geloven dat is belangrijk. Ik ben door de wereld gereisd in moeilijke duistere tijden, terwijl ik mijn schilderijen onder mijn arm meedroeg om ze ook maar aan wie te laten zien. Ik werd getroost en bemoedigd. Ik kom altijd terug naar Rome, de verslavende stad voor mijn kunstdorst.

 

Gedurende de vroege jaren stelde ik tentoon in de Via Margutta, waar ik de volgende vrienden en collega’s had: Mafai en Guttuso, Cagli en Amerigo Tot, Luigi Bartolini en Maccari, ik moet ook Arnoldo Ciarrocchi and Emilio Greco vermelden.

 

Ik zou zeker willen zeggen dat “Bohème” de moeite waard is wanneer je eruit voor kunt lezen, of wanneer je je realiseert dat je het doorleefd hebt zonder het te weten. Geloof me, het is niet nodig voor een kunstenaar. Verbeelding spreekt waarschijnlijk minder aan, maar het gaat zeker dieper wanneer je er een voorgerecht van hebt genuttigd.

 

Mijn eerst tentoonstelling vond in 1947 in Rome plaats in de galerie “La Finestra”. In die tijd woonde ik in de Via del Babuino. Om die reden zijn de Romeinse straten in mijn hart gebleven; Een kleine smalle straat, en toch dromend, misleid en bedrogen door de schaduwen van vrienden die allemaal bij mij terugkomen terwijl ik ze in de Hemel plaats, zelf hen die op de snelweg naar de Hel onderweg zijn.

 

Ruimte en tijd zijn nu verschillend. Hedentendage reist men per jumbo jet, terwijl je in die tijd te voet ging, of op z’n best moest je derde klas reizen als met diegenen over schilderen wilden praten die er meer vanaf wisten dan jezelf.

 

Ik heb een diploma – ik was nog maar een kind – van de Academie van Schone Kunsten in Lyon. Er zijn daar nog steeds dezelfde afscheidingsmuren, aangetast door de Tijd, in de logische volgorde van diens stroom.